dyscalculie

Hoe signaleer je dyscalculie? 

Er kan pas gesproken worden van dyscalculie wanneer een kind een (ruime) leerachterstand in 
rekenen heeft opgelopen in vergelijking met zijn/haar leeftijdsgenoten. Verder moeten er geen andere stoornissen 
en geen gestoorde ruimtelijke ontwikkeling aanwezig zijn. De aanwezigheid van een stoornis en of een afwijking 
in de ruimtelijke ontwikkeling kunnen namelijk ook als oorzaak functioneren voor het voorkomen van rekenproblemen 
bij het kind. 

Men spreekt vaak ook van dyscalculie als leerlingen blijvende en opvallende moeilijkheden
hebben met rekenvaardigheden en wiskunde en dit ondanks een normale intelligentie. Deze leerlingen kunnen 
moeilijkheden hebben met het begrijpen van de wiskunde, maar de moeilijkheden kunnen zich ook uiten in opvallend 
veel rekenfouten zonder gemis aan begrip.

Als een kind niet goed kan rekenen heeft dat in de basisschool minder consequenties dan als er met lezen iets 
aan de hand is, omdat rekenen een veel kleinere rol speelt bij de andere vakken. Waarmee kunnen problemen met 
rekenen dus niet gelijk aan dyscalculie zoal te maken hebben?

Een kind kan over zwakke intellectuele mogelijkheden beschikken, wat zichtbaar wordt bij alle leergebieden. Er kan sprake zijn van een leesprobleem, waardoor leessommen extra moeite kosten. Er kunnen problemen zijn met de rekenmethode en soms ook met het lesgeven; dan ligt het aan het onderwijs.

Als de oorzaak niet in het bovenstaande ligt, dan moeten we kijken hoe het kind zich de basisvaardigheden eigen maakt:

• Herkent het kind de getalsymbolen?
• Is er een directe koppeling tussen het zien van het cijfer 5 en het daarbij behorende aantal?
• En ook andersom: roept het cijfer 5 ook de hoeveelheid op dat erbij hoort?
• Hoe zit het met het begrip van de tekens, zoals +, - en =?

Verder spelen geheugenproblemen nogal eens een rol. Al rekenend raken ze de informatie kwijt uit hun werkgeheugen (korte termijn geheugen). De basisvaardigheden van optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen komen er niet in (automatisering). Ook de manier van werken die het kind hanteert kan een bron van verwarring zijn (strategie). Vaak is de instructie niet voldoende en is verlengde instructie nodig. Anders beginnen ze zo maar aan een som, of komen in tegendeel juist niet tot werken. Pas als deze problemen bij een goede begeleiding na 6 maanden van intensief werken hardnekkig blijken te zijn, zouden we van kenmerken van dyscalculie kunnen spreken.

Bron: http://www.orthopedagogiek.com